Berlin'de bir yaz akşamı

Etraftan müzik sesleri geliyor. Şimdi dışarı çıkılabilir, arkadaşlarla yemek yenebilir, film izlenebilir, konsere gidilebilir. Ancak elimde kitaplar ve bilgisayarım, önceki eğitimleri, sorulan soruları gözden geçiriyor, daha farklı ne yapabilirim diye düşünüyorum. Eğitim verdiğim zaman, bir gün önce hayat duruyor benim için. Evde veya otelde, bilgisayar karşısında, minimum enerji harcayarak oturuyorum ki ertesi güne canlı olabileyim. Ama bir gün, dışarı çıktım iki saatliğine ve epey malzeme topladım kendime. Berlin’deki o yaz akşamüstü, bir yanım Mitte’de gün batarken gezmek istiyor, diğer yanım “Otur oturduğun yerde” diyordu. Karanlık çökünce -ceza zamanım bitmiş gibi sanki- dışarı çıktım. İnsanları takip ettim. Tam benlik bir mekana "iliştim”İki kadın yanıma oturmak istedi. “Yalnız olmak istiyorum” dedim. Kadınlardan biri “Çok konuşan bir arkadaşımlayım, sabahtan beri kurtulamıyorum. Lütfen beni kurtar” dedi. Film sahnesi gibiydi. Pasajlardan birinde, renkli ampulleri ve basamakları olan bir bar/pub?taydım. Bahçede, limon ağacı altında, müziği dinleyip, etrafı izliyordum. Ortamın enerjisi, sesler, kokular, hava öyle sarıp sarmalıyordu ki kimseye ihtiyaç duymuyordum. “Peki buyrun” dedim ve muhabbet ilerledi. Havadan sudan muhabbet ediyorduk ancak konu danışanlara gelince, meslektaşım olan yeni arkadaşım susmak bilmedi. Berlin’de, bir ağacın altında, meslektaşımı bulmuş üstüne sohbetten sıkılmıştım. Sınır koyma repertuarıma bakınca, bu duruma karşılık gelen hiç bir deneyimim yoktu. İçimden geleni yaptım. “Bu çok güzel bir akşam. Yarın tüm gün çalışıyorum. İşten konuşmak istemiyorum” dedim. Yeni arkadaşıma cici görünme isteğimle, kendime eşlik etmenin tadını çıkarma arzusu arasında sıkışıp kalmıştım. İçimden kendime “Pınar Hanım bu akşam bana eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim. Çocukları özlemenize rağmen Berlin’e gelebilmeniz, yarın yine harika insanlarla bir araya gelecek olmanız ne güzel. Hava da limonata gibi...

Birlikte tadını çıkaralım mı?”diyen sesimden, kendi eşliğimden hoşlanıyordum. Ertesi gün eğitimde “kendinle kalabilmek” “güvende hissetmek” "sınır koymak” “dünya güvenli bir yerdir hissi”gibi konular hakkında konuşurken bir önceki akşamı anacaktım.